Songen om Østerdølen             

Milla sten og måsså oppi Østerdal'n der vi strikke såmmårsplagg tå isbjørngarn.Der vi går på ski i juli og høgg tålå året rundt, lev vi itte særlig flott, men vi lev sunt.      

Ongan våre dom blir født med klæan på, likevel kjem dom åt væla kald og blå. Mjølka speke med det såmmå første dråpen piple fram vi blir herda med en iskald vælkomstdram.

Vi lev livet vårt på snø og mager grus og kan itte overlåvvå uta snus. Med det såmmå vi blir fødd og berre huggu er å sjå,  får me sauskinnfora  ørlapplue på.

Ska vi bade, må vi først få høgd på høl. Slik er kvardagslivet åt en Østerdøl. Men vi bade helst om såmmårn før all isen blir for hard. Slike badebasseng har vi på kvar gard.

Etter badet tar vi hemsmiddskøytan på, milla høla kan vi piruetten slå. Og så spøtte me i vatnet når vi har lagt inn en pris, på et blunk blir snusen brukbar skøyteis.

Når vi syns vi har fått nok tå is og snø, ser me ingen anna utvei enn å dø. Me drar lua over øra  for å såvvå siste blund - og da fæ me det nok varmar om ei stund.

                                             Bjørn Øian,  Os i Ø