Woensdag, Skeikampen, licht bewolkt, maar het is niet warm op deze hoogte.
We vertrekken om half negen. Het weer is prachtig en dit belooft een mooie dag te worden. Al gauw zijn we bij de slagbomen van de Per Gynt weg. Hier moet tol betaald worden, het onderhoud van de weg is in private handen.
We rijden hier gestaag boven de boomgrens, maar het is niet hoger dan dat struikjes en hei nog kan groeien en hoewel kaal maakt het landschap een groene indruk. Op het hoogste punt, 1050 m bover zeeniveau, stoppen we en gaan de bus uit. Een fantastisch uitzicht over toppen, meren en valleien begroet ons. Een paar landgenoten hebben hier overnacht, ze hebben flink wat kleren aan zo te zien. Over de natuur hier spreken ze in superlatieven.
Als we verder rijden vertel ik iets over de noorse aardrijkskunde en geologie en laat een stukje fossiel kalksteen uit de cambrium periode de ronde gaan. M'n tuin in Porsgrunn ligt er vol mee. O. draagt ook een steentje bij (ik mag wel steen zeggen) en al gauw blijkt dat onze gemeenschappelijke bijdrage (O., Per en ik) een bron van informatie is voor de deelnemers die een superreisleider nauwelijks verbeteren kan.
We moeten verder, we zijn op weg naar Sel, waar de Joerundgaard op ons wacht. We komen na een tijdje rijden weer terug in het Gudbrandsdal waar we op ca. 300 m hoogte afwisselend vee en akkerbouw zien. Tarwe zie je hier niet, dat groeit practisch niet meer op deze hoogte op deze breedtegraad. We moeten even zoeken naar Joerundgaard, Per is hier nog niet eerder geweest.
Joerundgaard is nieuw, gebouwd voor het maken van de film over Kristin Lavransdochter, de beroemde roman van Sigrid Undseth, die in Sel is opgegroeid. De boerderij is geheel gebouwd in de stijl van ca. 1100 en men heeft geprobeerd hier een complete boerderij op te bouwen met alle huizen die daar bij hoorden. We krijgen een nauwkeurige orientering om het plan, de functies en de bewoning van de huizen. Als vee hebben ze Schots hoogland vee en wilde zwijnen geimporteerd, die waren vermoedelijk inheems in die tijd.
Als we uitgekeken zijn leen ik een veiligheidsspeld van een van de dames. Ik maak een gaatje in een stukje stevig papier en projecteer de zon door het gaatje op een tweede stukje papier. Nu is de zonsverduistering aan de gang en je kunt duiddelijk zien dat de zonneschijf een stukje mist. Als we verder rijden begint het ook wat minder licht te worden, hoewel de hemel nog vrijwel onbewolkt is. Intussen belt mijn jongste zoon me op en vertelt dat een datadiskette een uitstekend zonnefilter is. Zo'n diskette heb ik in m'n rugzak en aangekomen bij Dombaas Hotel kunnen zo alle deelnemers de zonsverduistering direct zien op het hoogtepunt.
Na de lunch rijden we het Romsdal in op weg naar Lesja Bygdetun (bygd = dorp, tun = erf). Een allerliefst blond meisje in klederdracht zal ons rondleiden en verteld dat de groep te groot is. Maar wij willen ons liever niet spliten en beginnen bij de tentoonstelling van oude vondsten uit dit gebied. Al 8000 jaar geleden woonden hier mensen, die vermoedelijk van de jacht leefden. Ik vertaal de aanwijzigingen en vraag onze guide af en toe om hulp. Ze antwoordt prompt en nauwkeurig. Als ik haar vraag hoe het gaat, is ze zeer tevreden.
We gaan verder naar een tentoonstelling van een weefkamer, een schoenmakerswerkplaats en een maquette van het oude meer wat drooggelegd is. De gids verteld dat nederlandse toeristen erg prettig zijn om mee te werken. We besluiten om de groep toch te delen, maar nu in een deel dat de oorlogstentoonstelling wil zien en en deel dat de kerk wil bezichtigen. We komen beide aan onze trekken bedanken de gids, om daarna weer verder te gaan.
De volgende stop is bij de Slettefossen (Slettewaterval), een wilde stroomversnelling in de Raumarivier. Het is niet eenvoudig de mensen terug te krijgen in de bus, maar eindelijk lukt het.
Na nog een stop gemaakt de hebben aan de voet van de Trollwand (duizend meter loodrecht omlaag) komen we aan in Aandalsnes, waar we overnachten.
's Avonds maken we nog een wandeling en ontdekken de grote locomotief onder stoom van de Spoorwegvereniging, die hier een amateur spoorweg bedrijft op een gedeelte van de Raumabanen.
Ga naar dag-3