Av og til blir det enkle og nøkterne sterkare enn mange effektar

Med full tillit til teksten og i suveren forakt for ytre staffasje og effektar set Teater Fusentast opp den vesle einaktaren Mirad - en gutt fra Bosnia.
Det er eit slags dramatisert fortellarteater der innhaldet har slik styrke at scenografi, ljossetting og kostyme berre ville ha vore i vegen.
Det er blitt ei særs sterk oppsetting som kan vere ei god påminning for oss alle om kva for einskildlagnader som gøymer seg bak flyktningtala.

Lågmælt
Mirad er ein gutt frå Bosnia som fyller tretten den same dagen som helvete brakar laus i heimlandet hans. Gjennom onkelen og tanta får vi fortald og dels dramatisert det som skjer med han i året fram til han på fjortenårsdagen stikk av frå eit asylmottak i Norge.
Det er ei lågmælt historie, men likevel intenst og tett framførd av dei to på scena. Med berre ein stol og ei lue til hjelp, set onkel Djuka (Bjørn Myrholdt) og tante Fazila (Coby Omvlee) oss inn i ein kvardag som berre var nokre få timars flyreise unna.

Ikkje utan humor
Vi har lese og høyrt om alt dette før, men likevel blir det forferdelig sterkt, kanskje nettopp på grunn av presentasjonsmåten. Vi blir spart for detaljerte historier om vald og vondskap, men sit likevel att med ei uendeleg smerte. Det er nemleg ikkje naudsynt å sjå valden for å kjenne smerta, kanskje snarare tvert om.
Elin Hassel-Iversen har hatt regien, og har konsentrert så godt som alt om teksten. Den lågmælte dramatiseringa, saman med kresen bruk av mimikk og kroppspråk, gjer dette berre endå sterkare. Trass i det dystre innhaldet, var oppsettinga ikkje utan humor. Opninga var full av ironi, og avslutninga tok att opninga på ein overraskande og humoristisk måte. Finalen blei rett nok hengande litt i lause lufta, men det rokkar ikkje ved at dette var fortellarteater på sitt mest effektfulle.